Tunay ngang dakila at napa sagrado ng buhay natin, sa simula palang ng atin buhay sa sinapupunan palang ng ating ina, ay ramdam na natin ang kanilang pagmamahal, kaalalay si tatay sa pagsisimula ng iyong buhay.
Heto ang simula,
Paglabas ko sa mundong ito, unang iyak ang ating pinarinig, walang kamuang muang sa landas na tatahakin, sa buhay kong ito, uumiiyak ako sa dalawang bagay una sa gatas pangalawa kung may ibang nais. Natutu ako gumapang, tumayo, maglakad, magsisimulang bumigkas ng mga salita, mabukulan dahil sa kalikutan at sa pagsisimula ko sa buhay nato si nanay at tatay ang ating hinahananap.
Dumating sa buhay ko na di maiiwasan, papakilala ako sa eskwelahan, ang mga araw nato ay mahirap simulan, sa isang batang tulad ko, natuto akong sumulat ng pangalan, natututong magsalita ng mas marami, natututo akong sundan ang huling salita na binabangit ng teacher habang nagdarasal ng sabay sabay. “Sabi ni teacher” Sabi ni teacher…lagi ko daw sinasabi,
At iiayak ako sa dalawang bagay, bago ka magsimula sa eskwelahan, una dahil ayaw kong iwan ako ni mommy pangalawa nagkaaway ko ni classmate.
Di mapipigilan ang panahon, natututo ako, nalalamnan ng sustansya ang katawan at isipan ko, lumalaki, dumating na ang araw kung saan excited ako, sa pasukan dahil magkakaroon ako ng bagong pencil case, amoy bubble gum na pambura, bagong lapis, bagong bag at bagong damit. Exciting ang pagpasok, hihintayin ko nalang na bigyan ako ng baon ni daddy o mommy.
Hindi na din ako hinahatid, at hinahanap ko na ang mga bagong kaibigan at si teacher.
Iniiyakan ko ang dalawang bagay masira ang favorite eraser ko, o madapa sa paglalaro ng habulan taya.
Taya! Taya! At minsan Taguan pero uuwi na ako ng bahay, habang madungis at amoy pawis, dahil manunuod ako ng favorite cartoon show ko habang sinasabayan ang mga action scene nila. Power rangers, Poseidon, BTX, Time quest, banana in Panjamas ang mga ilan sa mga paborito kong palabas.
Dumating din ang pagkakasakit ko, alaga ni mommy at excuse letter para ke teacher, tumatakbo ang panahon, di mapipigilan darating ang araw kung san nagpalda ako dahil gagawin na akong tunay na lalaki, matututo kang maturumpo, magtansing, luksong tinik, mag 1x1, mag 10 20, patintero, magtex at maglagay ng goma sa kamay na parang manggas na ng t-shirt ko. Nakipagsuntukan dahil natalo sa pustahan.
Darating ang araw kung saan tinutubuan na ako ng buhok sa kilikili, lumalaki ang boses, at pinapansin ko na ang mukha ko sa salamin, nag-aayos na din ako ng buhok at pumipili na ng pampapoging damit. Uyyy… Binata na, may crush na din ako.
Tatantararan, heto na ang masaya bahagi ng buhay ko, pero di ko alam na may mas sasaya pa, ang kaba at tibok ng dibdib ko para sa mga bagong mukha sa paligid ko. Maraming adventure ang magsisimula at heto na yun.
……………………. Nagpapaalam kay mami dahil sa dalawang bagay may praktis kami para sa event sa school at gagawa ng project. Pero minsan iba ang ginagawa, either naglalaro ng counter strike o nakikipagdate.
Marami pang dumadagdag sakin bilang tao mga bagong kaalaman, kaibigan at tunay na kaibigan. Hindi na si mommy o daddy ang hinahanap si frend na o si girl frend na.
May natutunan ba ko? Masaya ba ko? Sa bahagi na ito ng aking buhay merun at marami masaya at nakakapanabik na balikan. Umiiyak na ako sa 2 bagay: dahil sa girlfriend o dahil bagsak sa exam. Makakapagsimula akong magipon at bumuo ng pangarap ko dito, kasabay ang pagaalaga sa mga batang kapatid at mga alaga naming hayop kung saan ako nakakpag save pag nabenta na.
Anu nga ba? Anung gusto ko maging? ano ano ang landas na tatahakin ko at ng mga kasama ko. Kasama ko paba sila?
Seryoso na, heavy loads without mommy and daddy dahil kelangan nila magtrabaho para makapagtapos ako sa pagaaral papadala nalang ng allowance.
Umikot ang buhay ko sa dami ng byahe at sa aking lola, sa mga kaibigan at Kaibigang sinaktan lang din sa huli.
Hanggang Ngayon di ko alam pano ako nakasurvived.
Sa buhay kong yun, matatapos ang mga pangarap ko at sisimula kong itong tuparin.
Naging makabuluhan nga ba ang buhay ko?
Oo, masaya ako sa aking mga magulang dahil sa kanila nandito ako ngayon.
Oo, sa mga kaibigan ko na laging nandyan sa adventure, sa paguusap ng masinsinan, sa tawanan at paglalaro.
Oo, sa mga kasamahan ko sa trabaho na laugh till you drop ang trip.
Oo, sa mga kapatid kong makukulit.
Sorry sa mga nasaktan ko, sa mga nasaktan ng hindi sinasadya.
Salamat sa mga taong nagmahal at nagmalasakit sa pag iisa ko sa buhay.
Salamat sa mga magulang at pamilya ko.
Sa mga regrets ko, na di na mababalikan
Indeed, Im happy with my life,
Masasabi kong its worth to live, and Im Happy and somewhat fulfilled
Arigatou gozaimasu
23 taong lumipas, ganito ako nagiisip hanggang saan ako dadalhin ng panahon, sa 10 taon kayang lumipas parehas parin ang isusulat ko bago ako mamamatay?
Iiyak ako sa dalawang bagay
Mga araw na mahahalaga dahil di ko kasama pamilya ko.
Sa mga regrets ko at sa mga iiwan ko..
Tatlong bagay:
1. saan ako papunta?
2. matutupad ko pa ba sila?
3. may iiyak din kayang tao, na di ko kaano-ano pero nalungkot sa pagkawala ko?
Whats the point of having what I desire,
When I can’t share it with anybody.
Nami – “Sky Island”
_ _ _
1988-2011 RIP
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento